Erik Vlaminck over DE LAATSTE RONDE van Louis van Dievel

22 oktober 2017 § Een reactie plaatsen

[tijdens de boekvoorstelling van de nieuwe roman DE LAATSTE RONDE van Louis van Dievel op 21 oktober onthulde Erik Vlaminck enkele coulissengeheimen van de jury van de LIBRIS LITERATUURPRIJS 2006 en doet een aanbeveling voor die van 2018]

Dames en heren,

Hier staat op mijn papier dat ik niet mag vergeten om u iets te vertellen over Kleefkak. U hoort het goed: Kleefkak. Ik hou dat voor straks. Eerst over Louis van Dievel. Met een omweg.

In 2006 werd mij gevraagd om in de jury voor de Librisprijs te zetelen. Ik heb ja gezegd. En nu, hier en vandaag, meer dan tien jaar na datum wil ik voor het eerst -en dat kan omdat we hier met een zeer beperkt gezelschap zijn- uit de biecht klappen.

De Librisprijs, dus. Veel van mijn collega-schrijvers wantrouwen jurycenakels. Om de een of de andere reden denken ze dat het daar bulkt van vriendjes- en belangenpolitiek. Ik wilde dus wel eens weten of dat allemaal klopte. Onder andere daarom heb ik ja gezegd op de vraag of ik jurylid wilde worden.

De Librisprijs is overigens de enige literaire Nederlandstalige prijs waar er volgens reglement altijd een schrijver in de jury zit. Ik vermeld dat omdat ik het vreemd vind dat bij de andere literaire prijzen zelden schrijvers aan de jurytafel zitten. Kunt u zich een architectuurwedstrijd voorstellen waar geen architect in de jury zit? Kunt u zich een Koningin Elisabethwedstrijd voorstellen waar geen musicus in de jury zit? Maar schrijvers, die laten zich altijd en overal beoordelen door mensen die zelf de stiel niet beheersen…

Enfin, 2006 en de Librisprijs. Een jurylid wordt geacht om alle Nederlandstalige romans die in het juryjaar verschijnen, te lezen. In 2006 werden er 212 romans ingestuurd. Ik heb die allemaal gelezen. Ge hebt er geen gedacht van, wat een miserie dat was.

Toen het jaar voorbij was en alle juryleden met schemervlekken voor de ogen rond de vergadertafel zaten, rees de vraag of nu echt alle Nederlandstalige boeken gelezen waren. Ik heb toen mijn hand opgestoken en gezegd: De Pruimelaarstraat van Louis van Dievel, dat hebben we niet gekregen.

Ik had dat boek, van die op dat moment voor mij totaal onbekende auteur, toevallig in Antwerpen bij de Groene Waterman op de tafel zien liggen.

Maar ik had het niet tussen mijn 212 verplicht te lezen romans aangetroffen.

Blijkbaar was de toenmalige uitgever van De Pruimelaarstraat vergeten om het boek in te sturen.

De Librisprijs heeft een reglement voor alles. Ook voor niet ingestuurde boeken. Een jurylid mag niet ingestuurde boeken aan de leeslijst toevoegen, maar mag daar dan zelf in eerste instantie geen oordeel over geven. Pas wanneer dat boek de longlist haalt, mag hij of zij er toch zijn of haar gedacht over zeggen. Toen de longlist van die bewuste Librisprijs bepaald werd, bleek dat mijn collega-juryleden unaniem vonden dat De Pruimelaarsstraat zonder pardon op de longlist moest staan. En toen vroegen ze ook aan mij wat ik van dat boek vond. Ik had De Pruimelaarstraat nog niet gelezen.

Dit alles om duidelijk te maken dat De Pruimelaarstraat zonder vriendjes- of belangenpolitiek op de longlist van de Librisprijs is beland. Net zoals alle andere boeken die toen op de longlist zijn beland.

Tijdens de treinreis na de juryvergadering, op de terugweg van Amsterdam naar Antwerpen, heb ik dan mijn 213e boek van dat jaar gelezen. Het was  een steengoed boek. Met personages van vlees en bloed. Gewone mensen trouwens, die personages. U moet weten: ik vind boeken waarin personages rondlopen die geen intellectueel of kunstenaar zijn altijd een verademing. De Pruimelaarstraat is ook stilistisch een straf werk. Het is uitzonderlijk in de Nederlandstalige literatuur dat spreektaal ook echt spreektaal is. Ik mag dat zeggen want ik heb ooit op één jaar tijd 213 Nederlandstalige romans gelezen.

Bovendien: zonder geconstrueerd te lijken werd De Pruimelaarstraat geënt op een coherent geconstrueerd verhaal. Het is een boek dat niet ophoudt bij de laatste pagina. De Vampier van Muizen blijft nog lang na lezing in de lezershoofden spoken. De Pruimelaarstraat is literatuur met grote L. De L. van Louis van Dievel.

Televisie heeft de voorbije week de Pruimelaarstraat weer even actueel gemaakt. De tot levenslange gevangenisstraf veroordeelde Staf Van Eycken liet vanop het televisiescherm weten dat hij liefst voorgoed vergeten wil worden.

Ik heb het altijd al gedacht: het beste wat mensen die liefst voorgoed vergeten willen worden kunnen doen is op televisie komen.

Louis van Dievel reageerde op de heisa met een onopvallend opvallend opiniestukje op de website van de VRT. Het is eEcccccccccccn serene beschouwing over de mens die in zijn roman hoofdpersonage werd.  Een doordenker. Ook dat is Louis van Dievel. Lees het even na op VRT NU.

Misschien wil u ook weten hoe het verder verlopen is met die Librisprijs van tien jaar geleden en met de lotgevallen van De Pruimelaarstraat daarin. Het boek haalde zonder enige discussie na de longlist ook de shortlist. Het zat dus bij de laatste zes kanshebbers; zes prachtige romans die het allemaal verdienden om bekroond te worden. Op de laatste juryvergadering, daar waar de winnaar uit de bus moest komen, is het zo gegaan: alle juryleden hebben tegelijkertijd een briefje op tafel gelegd waarop ze hun persoonlijke voorkeurvolgorde met betrekking tot de zes kanshebbers hadden genoteerd. De Pruimelaarstraat heeft de prijs niet gekregen. De prijs ging dat jaar naar Tirza van Arnon Grunberg. Dat boek stond bij niemand op één. Maar het stond ook bij niemand op zes. Zo gaat dat bij literaire prijzen.

 En zal ik het dan nu over Kleefkak hebben? Louis van Dievel, die sneller schrijft dan zijn schaduw, heeft tussendoor ook nog een theatertekst geschreven.

Kleefkak heet dat stuk. En het wordt op 30 november en op 1 december, in het Volkshuis in Kalmthout opgevoerd. Het decor van Kleefkak is Braken. Wie de streek hier een beetje kent weet uiteraard dat Braken geen synoniem is voor spugen, overgeven of spouwen. Braken is een eerbaar gehucht van de eerbare gemeente Wuustwezel. Toen ik kind was werd mij altijd gezegd: ‘Voorbij Wuustwezel, daar houdt de wereld op en daar is alles afgespannen met gazettenpapier.’ Het was een leugen. Want net voorbij Wuustwezel ligt Braken.

En pas dan houdt de wereld op en pas dan is alles afgespannen met gazettenpapier.

Enfin, Braken is het decor voor het toneelstuk Kleefkak. Het stuk zal gespeeld worden door Willy De Greef. U kan hem niet thuisbrengen? U kent hem nochtans. Van op school. Hij kwam in de jaren 70 en 80 met theaterwerkgroep Tentakel bij jullie in de turnzaal zeggen dat de wereld naar de kloten aan het gaan was. Geef toe dat hij er niet ver naast zat.

Mij was eigenlijk gevraagd om hier vanavond wat te komen vertellen over de nieuwe roman van Louis van Dievel. De Laatste Ronde heet dat boek. Ik ga daar niet veel woorden aan vuil maken.

Net zoals De Pruimelaarstraat heb ik ook De Laatste Ronde op de trein gelezen.

Tussen Lyon en Brussel. Ik heb geconstateerd dat het, verdomme, een steengoed boek is. Met personages van vlees en bloed. Gewone mensen trouwens, die personages. U moet weten: ik vind boeken waarin personages rondlopen die geen intellectueel of kunstenaar zijn altijd een verademing. De Laatste Ronde is ook stilistisch een straf werk. Het is uitzonderlijk in de Nederlandstalige literatuur dat spreektaal ook echt spreektaal is. Ik mag dat zeggen want ik heb ooit op één jaar tijd 213 Nederlandstalige romans gelezen.

Bovendien: zonder geconstrueerd te lijken werd De Laatste Ronde geënt op een coherent geconstrueerd verhaal. Het is een boek dat niet ophoudt bij de laatste pagina. In vele lezershoofden zal facteur Ludo zijn laatste ronde nog vele malen rijden. De Laatste Ronde is literatuur met grote L. De L. van Louis van Dievel.

Ik wil mij tot slot, en om malheuren te voorkomen, nog even richten tot Rudy Vanschoonbeek, de uitgever van Louis van Dievel en ook mijn uitgever.

Beste Rudy, vergeet alstublieft niet om De Laatste Ronde in te zenden voor de Librisprijs. Ik denk dat het een kanshebber is, minstens voor de shortlist.

Erik Vlaminck, 21 oktober 2017

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Erik Vlaminck over DE LAATSTE RONDE van Louis van Dievel voor VrijdagBlog.

Meta

%d bloggers liken dit: