Sneak preview – Benidorm! – Jo Van Damme

16 februari 2012 § Een reactie plaatsen

Is dat nu een uur, zeg?’ vroeg Tony Vanneste aan iedereen die het horen wilde, maar voornamelijk aan zichzelf. ‘Hoelang gaat dat hier nog duren?’
‘Ik heb er geen gedacht van,’ gaf zijn broer Franky, naast hem op de bank, ridderlijk toe. Hij viste een verfrommeld stukje papier uit zijn borstzak en rekende vlug uit: ‘Ze had hier eigenlijk al lang moeten zijn.’
‘Ge zijt toch wel zeker dat we hier op de juiste plek zitten?’ wilde Tony weten. Er kleefde iets verwijtends aan de vraag.
Franky zuchtte vermoeid en wees naar het bord boven hun hoofd: ‘Aankomst, arrivals, Ankunft, arrivés. Weet gij misschien een betere plek om te wachten op iemand die van het vliegtuig stapt?’
In de aankomsthal van de nationale luchthaven was het op dit aartsvroege uur nog rustig. De slimme klapdeuren die op drukke momenten van de dag duizenden passagiers per minuut uitspuwden, bleven dicht of het was om een rondsloffende douanier of een lid van de schoonmaakploeg een open doekje te bezorgen. De eet- en drankhokken op deze verdieping waren nog allemaal onbemand en onbeklant, stoelen omgedraaid op de tafels. Ook de krantenwinkel van Relay was bij ontstentenis van dagvers drukwerk alsnog dicht.
‘Ik vind het eigenlijk wel spannend. ’t Is precies of we een rendez-vous hebben,’ zei Franky, de jongste van de gebroeders Vanneste, nadat ze weer een paar minuten zwijgend voor zich uit hadden zitten staren.
Hij zat zoals altijd onberispelijk in het confectiepak (C&A, driedelig, voor die prijs kan een mens niet sukkelen), waardoor hij het qua kleurenpracht ruim moest afleggen tegen Tony. Die liep erbij alsof zijn uitdossing het voorwerp van een weddenschap vormde: witte lakschoenen, geruite broek en bloemetjeshemd, afgewerkt met een zware, haast niet van een authentieke te onderscheiden gouden halsketting.
‘We hébben ook een rendez-vous.’
‘Ja, maar ik wil zeggen: een amoureuze rendezvous. ’t Is precies of ik zit hier op mijn lief te wachten.’
Tony vond dat een ronduit bespottelijke redenering. ‘Waar zijt gij nu over bezig? We moeten dat mens ophalen en in Gent deponeren, en vanaf dan zijn het onze zaken niet meer.’
‘’t Is precies een blind date,’ mijmerde Franky verder. ‘We weten zelfs niet hoe ze eruitziet.’
Dat vond Tony allerminst een punt van zorg. ‘Zij weet dat wij hier op haar zitten te wachten. Dat is genoeg.’
‘Maar hoe weet zij dan hoe wíj eruitzien? Misschien moeten we een plakkaat omhooghouden met onze naam erop? Ik heb dat nog al zien doen.’
Tony keek zijn broer aan met de blik die hij ook gebezigd zou hebben als iemand hem had gevraagd om te investeren in een diepzeeduikschool in de Gobiwoestijn. ‘En wat gaat ge erop schrijven, op dat plakkaat?’ snoof hij. ‘Ziehier Kwik en Flupke? Mike en Guido? Proctor & Gamble heten u welkom?’
‘Gewoon: Tony en Franky.’
‘Er zijn in de wereld zoveel Tony’s en Franky’s.’
‘Tony en Franky, zonen van Rudy Drievingers, dan?’
Dat was niet het antwoord dat Tony verlangde. Hij tilde zijn rechterhand op en bracht ze met de rug tegen zijn voorhoofd, als een bevroren berenklauw. Zijn ogen liet hij ostentatief rollen. Dit was zonder enige twijfel de meest ridicule suggestie die hij sinds lang had gehoord.
‘Zijt gij zot? Gij gaat hier tussen al dat volk en al die security staan zwaaien met een plakkaat met daarop de naam van Rudy Drievingers, een van de grootste bandieten van Ledeberg en omstreken?’
‘Hela, een beetje respect voor onze pa,’ protesteerde Franky.
‘Ik zeg dat met het grootste respect mogelijk, en dat weet gij ook. Is hij de grootste gangster van Ledeberg en omstreken of niet?’
‘Bwah, er woont toch nog veel ander crapuul in Ledeberg.’
‘Akkoord. Maar ge kunt hier evengoed staan zwaaien met een plakkaat van Al Qaeda boven uw kop, gij kalf. Gij leest ook geen gazetten zeker? Gij weet zeker niet wat ze met u doen als ge u ook maar een beetje verdacht gedraagt op een vliegveld? Osama bin Laden is misschien wel dood, maar dat wil niet zeggen dat ze ons daarom minder gaan kloten. Voor ge het weet is het hier internationaal alarm. Dan moet ge uw kleren en uw schoenen uittrekken en komt er een flik met een matrak in uw hol koteren. Want dat
is ondertussen routine op vliegvelden. ’t Is daar dat ze het internationaal terrorisme hopen te vinden. In uw gat.’

Uit Benidorm!, de nieuwe hilarische roman van Jo Van Damme. Verschijnt op 21 februari 2012.

Advertenties

Waar ben ik?

Je ziet het archief van februari, 2012 om VrijdagBlog.