Ik, immigrant – uit ‘Amerika zoals het is’ van Tom Vandyck

15 november 2011 § Een reactie plaatsen

In de Verenigde Staten van Amerika wordt elke acht seconden een kind geboren. Om de veertien seconden sterft er iemand. Elke 35 seconden komt er een nieuwe immigrant het land binnen. Alles bij elkaar, zo leert de volkstelling van 2010, neemt de bevolking van de VS elke twaalf seconden met één persoon toe. Dat betekent 2.558.194 mensen meer per jaar. Op twaalf april 2004 was ik een van die mensen. Dat was de dag dat ik naar Amerika verhuisde.
Graag of niet, je hebt alle landen van de wereld en dan heb je Amerika. De Verenigde Staten zijn een land buiten categorie. Amerika is en blijft de maatstaf waaraan elke andere natie zich meet. Het hoeft niet te verbazen dat er zoveel mensen heen verhuizen – op tien jaar tijd even veel als de bevolking van België en Nederland samen. Had ik daarom ooit verwacht dat ik daar op een dag zelf bij zou zijn? Niet meteen, maar dingen gebeuren nu eenmaal en je weet maar nooit waar het allemaal naartoe gaat. Ik ben getrouwd met een Amerikaanse, Jennifer. Dan is de andere kant van de oceaan meteen een stuk dichterbij.
Jennifer en ik woonden sinds 2001 in België. We hadden altijd al vage plannen gehad om op een dag naar de vs te verhuizen. Daar had ik, voor ik haar leerde kennen, nooit over gedacht. Ik ben niet zo iemand die koketteert met in het buitenland wonen. Als student overwoog ik niet eens om een Erasmusbeurs aan te vragen. Toch leek het me niet meer dan fair om ooit in de VS te gaan wonen. Je maakt compromissen als internationaal stel. Waarom moest ik degene zijn die voor altijd in eigen land mocht blijven? Natuurlijk kon ik dat enigszins gratuit zeggen. Concrete plannen hadden we niet. Een datum hadden we er nooit op geplakt. Naar Amerika verhuizen, dat was iets wat we ‘over een paar jaar’ wel eens zouden bekijken. Eind 2003 verloren we allebei tegelijkertijd onze baan, wat doorgaans al aanleiding is om eens goed na te denken over wat je wilt doen met je leven. Voor mij kon het maar één kant uit: westwaarts, de oceaan over.
‘Let’s do it,’ zei ik tegen Jen, nadat ik haar aan de gsm het nieuws over mijn ontslag gemeld had. ‘We gaan naar Amerika.’

 

Lees verder in Amerika zoals het is van Tom Vandyck.

Advertenties

Waar ben ik?

Je ziet het archief van november, 2011 om VrijdagBlog.